//
Solidarity massages / پيامها

توم کونيگز رئيس کميسيون حقوق بشر پارلمان آلمان به مناسبت بيست ژوئن روز جهاني دفاع از زندانيان سياسي در ايران يک بيانيه صادر کرد.

روز جمعه ۱۵ ماه ژوئن مينا احدي با رئيس کميسيون حقوق بشر پارلمان آلمان ملاقات و مذاکره کرد. در اين نشست که از طرف کميسيون حقوق بشر خانم آنجلينکا گراف نماينده پارلمان از حزب سوسيال دمکرات آلمان و دو نفر از همکاران کميسيون حقوق بشر نيز حضور داشتند٬ ريئس کميسيون حقوق بشر توم کونيگز گفت که به مناسبت بيست ژوئن يک اطلاعيه مطبوعاتي خواهد داد. امروز چهارشنبه بيست ژوئن اين اطلاعيه به دست کميته بين المللي عليه اعدام رسيد.ما متن آلماني اطلاعيه مطبوعاتي را براي اطلاع فارسي زبانها به فارسي برگردانديم.

کميته بين المللي عليه اعدام ۲۰ ژوئن ۲۰۱۲

اطلاعيه مطبوعاتي رئيس کميسيون حقوق بشر آلمان به مناسبت بيست ژوئن روز دفاع از زندانيان سياسي ايران

همبستگي با زندانيان سياسي در ايران

اطلاعيه توم کونيگز رئيس کميسيون حقوق بشر و کمکهاي انساني دولت آلمان به مناسبت روز جهاني دفاع از زندانيان سياسي در ايران

بيست ژوئن ۲۰۰۹ يک روز سياه در تاريخ ايران است. در جريان اعتراضات در مورد انتخابات رياست جمهوري ۲۰۰۹ حداقل چهل نفر کشته شدند و حداقل ۵۰۰۰ نفر از تظاهرات کنندگان بعد از انتخابات دستگير شدند.

آزادي بيان اولين شاخص هر جامعه آزاد٬ کثرتگرا و دمکراتيک است. در ايران ولي حق انساني آزادي بيان بشدت محدود است تعداد زيادي از منتقدين حکومت٬ ژورناليستها روزنامه نگاران دانشجويان مدافعين حقوق انساني و فعالين مدافع حقوق زنان در زندان هستند. آنها مستحق حمايت و همبستگي ما هستند.

چرا که » بدترين کابوس يک زنداني اين فکر است که فراموش شود. » (مازيار بهاري ژورناليست ايراني – کانادايي)

با نقض آزادي بيان٬ نقض بقيه حقوق انساني نيز شروع ميشود. در ايران سال گذشته حداقل ٣۶۰ نفر اعدام شده اند پنجاه نفر از آنها در ملا عام اعدام شده اند.

حق زندگي بنيادي ترين حق انساني است. .

اين شرط اوليه استفاده و لذت بردن از بقيه حقوق انساني است اعدام روشي قديمي٬ کهنه ٬ ماقبل مدرن و ضد روشنگري براي مجازات است در حاليکه دولتها وظيفه دارند به دفاع از حق زندگي شهروندان خود برخيزند.

ايران ادعا ميکند که از کرامت انساني دفاع ميکند. حکومت اسلامي ايران را فرا ميخوانيم که فاصله بين حرف و عمل و ادعا و واقعيت را پر کند. درست در روزي مثل امروز بويژه مهم است که خواست آزادي همه زندانيان سياسي و لغو مجازات اعدام را تکرار کنيم.

متن آلماني اطلاعيه مطبوعاتي رئيس کميسيون حقوق بشر پارلمان آلمان ضميمه ميباشد

+++++++++++++Pressemitteilung+++++++++++++++++++++Solidarität mit den politischen Gefangenen im Iran

Anlässlich des Internationalen Tages zur Unterstützung politischer Gefangener im Iran, erklärt Tom Koenigs, Vorsitzender des Ausschusses für Menschenrechte und humanitäre Hilfe:

„Der 20. Juni 2009 ist ein schwarzer Tag in der Geschichte Irans. Im Zuge der Proteste um die Präsidentschaftswahlen 2009 kamen insgesamt mindestens 40 Menschen ums Leben. Mindestens 5.000 Demonstranten wurden nach der Wahl festgenommen.

Die Meinungsfreiheit ist der erste Indikator jeder freien, pluralistischen und demokratischen Gesellschaft. Im Iran jedoch ist das Menschenrecht auf Meinungsfreiheit drastisch eingeschränkt. Zahlreiche Regimekritiker, Journalisten, Studenten, Menschenrechtsverteidiger und Frauenrechtsaktivisten befinden sich in Haft. Sie verdienen unsere Solidarität und Unterstützung. Denn „der schlimmste Alptraum eines Gefangenen ist der Gedanke, vergessen worden zu sein.“ (Maziar Bahari, iranisch-kanadischer Journalist).

Mit der Verletzung der Meinungsfreiheit gehen andere Menschenrechtsverletzungen einher. Im Iran wurden letztes Jahr mindestens 360 Personen hingerichtet, 50 davon öffentlich. Das Recht auf Leben ist das fundamentalste Menschenrecht. Es ist eine Vorbedingung, um alle anderen Menschenrechte genießen zu können. Hinrichtungen sind archaische, vormoderne und anti-aufklärerische Methoden des Strafvollzugs. Dabei muss sich gerade der Staat zum Leben seiner Bürger bekennen.

Der Iran rühmt sich damit, die Würde des Menschen hochzuhalten. Die iranische Regierung ist aufgefordert die Lücke zwischen Anspruch und Wirklichkeit zu schließen: Gerade an einem Tag wie diesem muss man den Ruf nach Freiheit für politische Gefangene und Abschaffung der Todesstrafe wiederholen.“

——————————————————————————–

Freedom from Torture statement for 20th June – a day that has been designated by campaigners as “International Day in Support of Political Prisoners in Iran”

Tabrizi, a member of Freedom from Torture’s “Survivors Speak OUT Network” (The SSO network was formed by a group of torture survivors from around the world who are former clients of Freedom from Torture and now come together to campaign for the rights of survivors and speak out against torture):
“You, Iranian authorities, ignored me and gave me trouble when I claimed equal opportunities. You laughed at me and isolated me when I demanded the same respect that you pay to some others in Iran. You deprived me of education when I called for my basic Human Rights and to read and write in my mother language. You made me jobless when I declared my religious belief which you found it not in your favour. You arrested me when I shared my thoughts about freedom and democracy with others. You tortured me when you could not bear my words about equality of man and woman. You destroyed my life and millions of others’ life only because our views were not matching yours. What a shame!
“Now, we may not be able to walk, talk, run, smile or laugh as we used to do however, we want you to know that when we free our lands from the oppression we will not take revenge for what you have done to us as we believe that you have the same right as ours to live on those lands free and safe. You have right not to be tortured for your thoughts and belief. You have right not to be forced to speak in a different language than your mother language particularly when you are an innocent child. You have right not to be tortured when you stand for your rights or when you oppose. Please listen to me carefully as I want to promise to forgive you only in one condition that if you stop torture and bravely accept your compatriots’ legitimate demands as those demands are existent truth about Iran but not those which belong to olden times and you habitually insist on imposing them. Thank you!”
Keith Best, Chief Executive of Freedom from Torture:
 “Since we opened our doors 25 years ago, Freedom from Torture has documented the injuries and provided therapeutic care to thousands people in the UK who have been subjected to torture and other ill treatment at the hands of the Iranian authorities. Last year, nearly 20% of the individuals referred to us for help were from Iran. When you consider that we receive referrals from people from over 80 different countries around the world, this is a staggering amount.
“Over the years, Freedom from Torture’s Iranian clients have provided testimony of being subjected to whippings and beatings, solitary confinement, suspension and hanging, as well as rape and other sexual violence. The picture emerging from Iran in 2012 remains equally depressing. The government has continued its crack down on protests; last year there were hundreds of arrests including of major political opponents and it is believed more than 300 executions occurred. Lawyers and human rights activists continue to face significant oppression with many serving lengthy prison sentences – often after unfair trials. Many others have never even seen the inside of a courtroom.
“It is hard not to feel defeated in the face of such suffering and injustice. But as we reflect on 20th June – a day which has been designated by campaigners as “International Day in Support of Political Prisoners in Iran” – we must take strength from the fact that people around the world are raising their voices together to ensure that those who languish in detention in Iran are not forgotten. Later this year, Freedom from Torture will be conducting a detailed research project on torture in Iran. We will seek to furnish decision-makers with our evidence and urge them to act to address the appalling human rights situation in the country. We will be drawing on the forensic documentation of torture that we record among Iranian survivors in the UK, through the production of medico-legal reports in individual cases. Our expert clinicians assess the physical and psychological consequences of torture, according to the Istanbul Protocol – an internationally-agreed set of guidelines for documentation of torture. It is very hard to argue that torture is not a big problem in Iran when faced with the irrefutable evidence. The UN Special Rapporteur on Iran will soon be coming to Freedom from Torture to hear from our clinicians and meet directly with Iranian survivors; we look forward to engaging with him and other key influencers over the coming months.
“Coincidentally, today, Wednesday 20th June, is also World Refugee Day – a fact we are marking throughout the week with a range of Refugee Week activities in the UK.  As the Iranian survivors here at Freedom from Torture can testify, it is a sad truth that many people who have been persecuted in Iran have been forced to flee in search for safety to other parts of the world. While our thoughts on this day are with the many individuals who continue to suffer in Iran, subjected to horrific treatment, it is also important to recognise the lasting suffering of those who have fled. The psychological and physical scars inflicted by sustained torture and detention do not fade easily – indeed many survivors say that they will never be the same again. However, our amazing clients at Freedom from Torture who battle to rebuild their lives prove that there is hope for the future. It is a huge inspiration to me that many of these brave people chose not to be silenced, determined to speak out about what is happening in their country and promote the rights of those who remain incarcerated.”

—————————————————————————————

20 June 2012

Den internationella dagen till stöd för politiska fångar i Iran

 Kampanjen för frigivning av politiska fångar i Iran (CFPPI) kommer att arrangera demonstrationer i storstäder över hela världen till stöd för de politiska fångarna i Iran den 20 juni 2012 för andra året i rad.

Sedan den islamiska regimens maktövertagande i Iran 1979, har folket berövats sina grundläggande rättigheter inklusive yttrandefrihet. Så snart regimen säkerställde sin makt började man med massfängslande och avrättning av tusentals dissidenter. Sedan 1979 har ingen opposition tolererats i landet och minsta motstånd mot regimen möts med hårdaste straff. Sedan dess har antalet politiska fångar ständigt ökat. Detta har varit det allmänt rådande läget i Iran under mer än 30 år. Nu riskerar hundratals politiska fångar att bli avrättade.

CFPPI vädjar om ert stöd för de män och kvinnor, pojkar och flickor, arbetare, studenter och intellektuella som just nu hålls i isoleringsceller där de väntar på sin dagliga dos av tortyr och även på att deras dödsdomar blir verkställda. Dessa fångar har tystats ner av regimen bara för att de använt sin yttrandefrihet.

Världen måste veta vad som händer med tusentals män och kvinnor i de iranska fängelserna och att den islamiska regimen är ansvarig för dessa kriminella handlingar. Det enda sättet att stoppa denna kriminella industri av iranska regimen är internationell solidaritet, genom en enad röst.

Slut upp den 20 juni och hjälp oss att höja de politiska fångarnas röst i hela världen. Du kan också vara en röst för de politiska fångarna i Iran.

____________________________________________________

من صدای او هستم
برای آنانیکه آزادی و زندگیشان را در دفاع از عقاید شان باخته اند؛ برای کسانیکه در زندانها به فراموشی سپرده شده اند ؛ برای آنان که دیگر توان بر آوردن صدایشان را در دفاع از دموکراسی و منزلت مردمشان ندارند؛ برای هر زندانی سیاسی من صدای او هستم

در سوریه، تعداد زندانیان سیاسی هر روز افزایش می‌یابد و دفاع از آنان فوریت یافته است. پزشکان، دانشجویان کمککاران، وکلا، کارگران……
. زنان یا مردان، حتی کودکان دستگیر و شکنجه و کشته شده اند، بجرم آنکه آزادی، دموکراسی و کرامت را برای مردم سوریه تقاضا کرده‌اند.

بیست ژوئن روز جهانی زندانیان سیاسی است. یک اردوی مبارزاتی بنام « من صدای او هستم» در28 شهر دنیا سازماندهی می شود( در وین، توکیو، آمستردام، لیون و اسلو….) به ما بپیوند ید و صدای یکی از زندانیان سیاسی سوری باشید. عکسی از زندانی را با نامش و زندگینامه اش در ویدئوئی ظبط کنید یا اگر در لیون و حومه اش هستید با عکسهای زندانیان در ساعت 18,30 به میدان مرکزی شهر بیائید
این رویداد بر ابتکار کمیتۀ دفاع از زندانیان سیاسی ، اعضای حزب کمونیست کارگری ایران استوار است. گروه تبلراز، و ایو اپ اس در کنار اعضای این کمیته هستند و شرکت انجمن دفاع از انقلاب مردم سوریه به آن شکلی فرا ملتی میدهد
*************************************************

Journée internationale des prisonniers politiques
« Je suis sa voix »

Pour ceux qui ont perdu leur liberté et parfois leur vie défendant leurs idées, pour ceux qui ont été oubliés dans les prisons, pour ceux qui ne peuvent plus hausser la voix demandant le démocratie et la dignité de leur peuple, pour tout prisonnier politique
« je suis sa voix »

En Syrie, le nombre de prisonniers politiques augmente tous les jours et leur défense devient une urgence. Des médecins, des étudiants, des secouristes, des avocats, des ouvriers… femmes ou hommes, même enfants ont été arrêtés, torturés et souvent tués, leur crime était la demande de la liberté, de la démocratie et de la dignité pour le peuple syrien.

Pour les soutenir, demander leur liberté et réclamer la cessation de la répression politique :

Le 20 Juin, journée internationale des prisonniers politiques
Nous organisons un événement intitulé « je suis sa voix » ou « i am his voice » où 28 différentes villes participeront (Vienne, Tokyo, Amsterdam, Lyon, Oslo…)

Rejoignez nous et soyez la voix d’un prisonnier politique. Portez la photo du prisonnier mentionnant son nom, prenez vous en photo ou enregistrez une vidéo en parlant de sa vie oubien si vous êtes sur Lyon et ses Banlieues,venez avec la Photo
place Bellecour le mercredi 20 Juin à 18h30.

Événement à l’initiative de la comité de défense des prisonniers politiques, les membres du Parti Communiste Ouvrier d’Iran PCOI et le groupe Table rase, avec la participation de l’association Souria Houria (association humanitaire pour soutenir le peuple Syrien).
Contact et envois des photos ou vidéos :
souriahourialyon@gmail.com

______________________________________________________________
ميز اطلاع رسانى حمايتي ايران سوليدارتي از بيستم ژوئن
—————————————————————————————–
فراخوان از استراليا:
ما صدای زندانیان سیاسی هستیم
  جمهوری جنایتکاراسلامی ایران برای بقای خونین و ننگین خود بسیاری از مخالفان سیاسی خود را به جوخه های اعدام سپرده است و به حکومت صد هزار اعدام معروف است. خانواده های زیادی عزیزان و فرزندان خود را از دست داده اند و زخم عمیقی که جمهوری اسلامی در دل انان بوجود اورده است را سالیان متمادی با خود بهمراه دارند. کابوس اعدام های سال 60 که دل بشریت را بلرزه در اورد بر سر ما مردم ایران سایه افکن است. تنها بعد از سر نگونی جمهوری اسلامی است که ابعاد هولناک جنایات جمهوری اسلامی برای جامعه ایران و جامعه جهانی علنی خواهد شد و جنبش پلید و ضد بشری اسلامی برهبری خمینی  چهره کریه خود را بنمایش می گذارد.
کمیته مبارزه برای ازادی زندانیان سیاسی مدتها است که روز 20 جون را روز دفاع از زندانیان سیاسی اعلام کرده است و امسال هم همانند هر سال دیگر مراسم ها و اکسیون هایی را در سراسر دنیا فراهم دیده است. ما هم همزمان با این مراسم ها و اکسیون ها یک میز افشاگرانه علیه جمهوری اسلامی در روز 20 جون از ساعت 12 الی 2 بعد از ظهر در مقابل سالن شهرداری پاراماتا در سيدنى استراليا برگزار خواهیم کرد. همگان را فرا می خوانیم تا به این میز اعتراضی بپیوندند. بیاییم تا در صف مخالفان و گریخته گان از دست جمهوری اسلامی صدای زندانیان سیاسی باشیم
برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره 0467554015 تماس حاصل نمایید
مرگ بر جمهوری اسلامی ایران
از طرف کمیته مبارزه برای ازادی زندانیان سیاسی
یکشنیه 17 جون

——————————————————————————————————-

» هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است «

به ياد كسانى كه آسمان را از يك دريچه كوچك ميبينند

شيوا محبوبى

شانزدهم ژوئن ٢٠١٢

در اطاق انتظار يكى از سازمانهاى كمك به قربانيان شكنجه در لندن نشسته بودم و منتظر رئيس اين سازمان بودم كه با او در مورد حمايت از زندانيان سياسي در ايران جلسه اى داشته باشم۰ به اطرافم نگاه كردم و روى يك ميز كوچك كنار مبل يك نوشته قاب گرفته شده كوچكى ديدم، روى اين تابلوى كوچك به انگليسى نوشته شده بود: » هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است » اين جمله خيلى توجهم را جلب كرد، چند بار جمله را خواندم و هر باركه ميخواندمش احساسى خوشايند ، احساسى پر از قدرت به من دست ميداد۰ اولش نميدانستم چرا ين جمله اينقدر به دلم نشسته است، احساس ميكردم جمله آشناست اما ميدانستم كه قبلا آن را جايى نه شنيده و نه ديده بودم۰در ذهنم دليل آشنا بودن اين جمله را جستجو ميكردم كه پس از چند لحظه به ياد سلول انفراديم در زندان ديز آباد كرمانشاه و آسمانى كه ازمربع كوچك دريچه بالاى سلول ميديدم افتادم۰ هفت ماه بود درسلول انفرادى بودم و آن مربع كوچك آسمان تنها جايى از سلول بود كه دوستش داشتم چرا كه ارتباطم را با دنياى خارج وصل ميكرد۰ وقتى به آن خيره ميشدم دلم پر پر ميزد مخصوصا وقتى تابستان بود، ياد دوران بچگى خودم ميافتادم، ياد خونه مون ، ياد موقعى كه با خانواده ام پيك نيك ميرفتيم و آسمان يك فضاى بينهايت بود، خيره شدن به آن مربع كوچك بالاى سلولم انگار خون را با شتاب بيشترى در رگهايم به جريان ميانداخت و قلبم به شدت ميتپيد۰ مثل بچه اى كه به زور از بازى كردن جدا ش ميكنند و با گريه و زارى به خونه برش ميگردونند، منهم مجبور بودم نگاهم را به زور از دريچه آسمان برگيرم و ذهنم را برگردونم به سلول، آن احساس زيبا تپيدن قلبى كه سرشار از زندگى بود به سردى و تاريكى تبديل ميشد، از شدت افسردگى احساس حالت تهوع بهم دست ميداد۰ بعد از چند بار تصميم گرفتم كه زياد به دريچه كوچك آسمان نگاه نكنم چراكه سختى نداشتنش برايم دردناكتر بود۰ اما ته دلم خوشحال بودم كه همان مربع كوچك آسمان كه در سلول داشتم مال من بود و هر زمان ميخواستم ذهنم را در آن پرواز ميدادم و كسى نميتوانست جلو من و پرواز ذهنم را در آن لحظه بگيرد!

همين حالا هم هر وقت هوا تابستانى است و آسمان با رنگ زيباى سفيد و آبيش، با فضاى بينهايتش خودنمايى ميكند ، هميشه به آسمان خيره ميشوم وهر بار به ياد آنموقعى كه نميتوانستم آسمان زيباى تابستانى را با فضاى بيكرانش ببينم و تنها فقط يك مربع كوچك آسمان را داشتم، يك دل سير آسمان را با فضاى وسيع و بينهايتش نگاه ميكنم۰

دقيقا همانطور كه جمله تابلو نوشته بود:

» هر جا كه هستم ، آسمان از آن من است »

در روز سى و يك خرداد 1391 – بيستم ژوئن 2012 در روز جهاني در حمايت از زندانيان سياسى قرار است به ياد زندانيان سياسى در حركت سمبليكى تحت عنوان » يك آسمان، يك مردم ، يك آرزو» در جاهاى مختلف با رها كردن بادكنك هايى كه اسم زندانيان سياسى روى آن نوشته شده است ياد زندانيان سياسى را گرامى بداريم۰ منهم ميخواهم به ياد همبنديهايم در زندان ديزل آباد كرمانشاه كه در سال 1367 اعدام شدند و به ياد دختر نوجوانى كه ماهها و سالها آسمان را تنها از يك مربع كوچك ميتوانست ببيند در اين حركت سمبليك شركت كنم ۰

شما هم ميتوانيد هر جا كه هستيد به اين روز بپيونديد۰

http://tinyurl.com/d4hqgs6

https://20juneiran.wordpress.com

شيوا محبوبى

16 ژوئن 2012 برابر با 27 خرداد ٢٠١٢

shiva.mahbobi@gmail.com

———————————————————————————————-

پنجشنبه ۱۴ ژوئن ۲۰۱۲

علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد

سی سال به جادوی عبا ننگ به پا شد

عمامه کلاه مغولی بهر خطا شد , سی سال ز نعلین ، جنایت به جهان شد , در معبر تقویم ، کمرها چو کمان شد

کاظمینی بروجردی،زندان اوین- 2008

سی و سه سال است گردانندگان نظام ولایت فقیه ثروت های عظیم این سرزمین غنی را صرف توسعه طلبی های نظامی و سیاسی می نمایند. آنها نه تنها حاضر به تغییر رفتار خشونت آمیز و استبدادی خویش نیستند، بلکه تمامی راهکارهای مسالمت آمیز برای هرگونه اصلاحات در حکومت و تغییر را مسدود کرده اند.

سی و سه سال است که رژیم ولایت فقیه بسیاری از هم وطنان ما را از هر دسته، گروه و عقیده ای تحت عنوان زندانیان عقیدتی و سیاسی در مرکز خشونت و قساوت استبداد به ظاهر مذهبی دربند کرده و در کوره های آدم سوزی مراکز اطلاعاتی ، امنیتی و نظامی همچنان از فرزندان این مرز و بوم، قربانی می گیرد.

زندانيان عقيدتي و سياسي در ايران به دلايلي از قبيل اعتراض به نقض گسترده حقوق بشر و دفاع از صلح، ‌آزادي و دمكراسي، بازداشت شده، و سپس در دادگاه هاي فرمايشي بر پايه كيفرخواست هاي ناعادلانه و بدون حضور وكلاي آزاد و خبرنگاران مستقل محاكمه و بعضا اعدام شده یا در انتظار اعدام به سر می برند.

مقاومت ملت ما به مرور زمان به جهانیان نشان داد که حساب مردم و حکومت از هم جدا ست. اکنون صدای اعتراض سراسری مردم، سرکوب های بی رحمانه معترضین در خیابان ها و صدای شیون و ناله ملتی که به فقر و فلاکت کشیده شده اند، به گوش جهانیان رسیده است. اما در این راستا نقش و سهم زندانیان عقیدتی سیاسی بسیار ستودنی است آنان که با شجاعت و شهامت و فداکاری شگفت اوری همچنان از داخل زندان و زیر سخت ترین شکنجه ها و تهدیدها به مبارزه خود ادامه دادند و هرگز تن به سازش و تسلیم ندادند. در اثر این شرایط سخت و بی رحمانه وضعیت این زندانیان از نظر جسمی و روحی بسیار اسفناک است این در حالیست که در خارج از زندان هم رژیم از همه راههای تبلیغاتی خود برای ترور شخصیت آنان استفاده میکند و همه توان خود را برای تحت فشار گذاشتن این زندانیان و خانواده ستمدیده آنان به کار میبرد، ناظرین حقوق بشر و گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد اجازه ورود به ایران را ندارند و هیئت حاکمه زورگو اهمیتی برای گزارش ها و بیانیه های متعدد منتشر شده از سوی سازمان های بین المللی مدافع حقوق بشر قائل نیست و متاسفانه هراز گاهی شاهد مرگ تاسف انگیز یکی از این عزیزان هستیم بدون اینکه کسی پاسخگو باشد. این همه مصداق بارز جنایت علیه بشریت در زندانهاست.

آخرین خبر شنیده شده مربوط به مرگ خاموش آقای مهدى زاليه است در روز ١٤ خرداد ١٣٩١ پس از بيست سال زندانی کشیدن جانش را از دست داد. و هموطنانی دیگر از جمله منصور رادپور، ناصر خانی زاده، امیر حسین حشمت ساران ، هدی صابر، امیدرضا میرصیافی و…. .

و اینک تعداد زیادی از زندانیانی که در شرایط جسمی بسیار بد درزندان بدون امکانات درمانی به سر میبرند: نرگس محمدی، حسین رونقی ملکی، محمد صدیق کبودوند، عیسی سحرخیز، حشمت الله طبرزدی، سید حسین کاظمینی بروجردی و عبدالفتاح سلطانی و…. بسیاری دیگر که در این لیست گنجانده نشده اند اما در شرایط جسمی ناگوار به سر میبرند و ما هواداران آقای کاظمینی بروجردی از تمامى آزاديخواهان و عدالت طلبان در سراسر دنیا، دعوت ميكنيم تا در بيستم ژوئن 2012 برابر با سي و يكم خرداد 1391 با اعتراض وسيع وگسترده خویش به جنایات رژيم ولایت فقیه نسبت به قتل زندانيان سياسى، محاکمات مخفی و اعمال شکنجه های روحی و جسمی ازمراجع قضایی و سیاسی بین المللی برای به اجرا در آوردن کارزاری جهانی در احقاق حق توده های مردم عدالت خواه و مدافع حقوق انسانی، ایران اعم از کارگر، نویسنده، شاعر، حقوقدان، روزنامه نگار، فعال سیاسی، هنرمند، دانشجو و…،جان باخته گان در بند، درخواست دادخواهی نموده و از دولت ها و مقامات بين المللى می خواهیم تا با بهره گیری از ظرفیت های دیپلماتیک خویش، به داد ملّتی برسند که سی و سه سال قبل، به نام خداوند آنها را فریب دادند و تخت و تاج را با اسلام سیاسی، معاوضه کردند حمایت بین المللی از حرکت و مبارزات مردم ایران در دستیابی به حق حاکمیت خویش می تواند در دفع بحران های منطقه و جهان بسیار موثر باشد.

هواداران آقای کاظمینی بروجردی    ژوئن 2012

http://www.bamazadi.net/2012/06/blog-post_14.html

براى اطلاعات در رابطه با روز جهانى در حمايت از زندانيان سياسي لطفا به وبلاگ زير مراجعه نماييد

https://20juneiran.wordpress.com

———————————————————————————————

كيث بست رئيس سازمان رهايى از شكنجه در سخنرانيش در پارلمان انگلستان از بيستم ژوئن روز حمايت از زندانيان سياسي و فراخوان كميته مبارزه براى آزادى زندانيان سياسي حمايت كرد-

speech at the Houses of Parliament, Keith Best, Chief Executive of Freedom from Torture has mentioned the importance of supporting 20 June, as the International day in support of political prisoners in Iran

Universal Peace Federation

Human Rights – Protection of the Unempowered and the Dispossessed

Houses of Parliament, London-15 June 2012

Speaking on the theme “Do We Have to Tolerate Torture?” Keith Best, Chief Executive of Freedom from Torture, stated:

“Western governments and their people seem to suffer from both mass hysteria and amnesia over human rights. In the UK the tabloid media and politicians become thoroughly exercised over a few terror suspects not being deported because to do so might be in breach of an absolute human right obligation under Article 3 of the European Convention on Human Rights not to send anyone to face torture or inhuman or degrading treatment and over a few foreign criminals because it is alleged that their private and family life might be disrupted. In the latter case, of course, Article 8 is not absolute but proportionate – so it is often the case that the courts will regard maintaining the integrity of immigration control and the ability to remove someone whose presence is not conducive to the public good as being superior to the disruption of any family life and will decide that deportation is justified.

“Yet while we huff and puff over these cases there seems to be little interest in the mass torture of individuals in many other states such as North Korea, recently highlighted in The Economist, where there are an estimated 150,000-200,000 political prisoners and the “guilt-by-association” law condemns three generations to the gulag. The current UN Special Rapporteur for North Korea, Marzuki Darusman, has described the humanitarian situation in North Korea as “dire” and has reported an “absence of civil, cultural, economic, political and social rights” for the people of North Korea. The gulag’s captives are not told of their crimes, though torture usually produces a “confession”—which might admit to defacing an image of the “Great Leader” or listening to a foreign broadcast. There is no defence, trial, judge or sentence yet most inmates remain in the camps for life unless they escape. They are victims of forced disappearances in that neighbours, colleagues and distant family members know nothing about the fate of those who vanish.

“We at Freedom from Torture see the cases from Africa, Asia and the Middle East and are very aware of the massive scale of the human tragedy in which lives are blighted mentally and physically sometimes for ever. It is meaningful to describe torture as killing without taking life (although, of course, many perish under its application). Torture is designed to dehumanize, to denigrate, to de-personalise its victims. I meet people who have been taught that they are sub-human and undeserving of any decency or compassion. It is our privilege, through careful clinical care, to help them rebuild their broken lives.

“Torture is often senseless: applied gratuitously without the intention of eliciting information but as a part of general intimidation. Yet torture is torture: it can never be justified even if practised as part of trying to extract information from alleged terrorists as the former Head of M15 Baroness Eliza Mannigham-Buller stated in the second of her Reith lectures last year. It is “wrong and never justified” she said and it should be «utterly rejected even when it may offer the prospect of saving lives». She opined that the use of torture had not made the world a safer place, adding that the use of water-boarding by the United States was a «profound mistake» and as a result America lost its «moral authority».

“Torture tests our morality to the extreme. However much we may profoundly disagree with, condemn and regard as personified evil the brainwashed suicide killers who have no respect for the lives of women and children, for the mass rapists, for those who derive perverted pleasure from the infliction of pain on the vulnerable and weak we destroy our own civilized values if we practise their methods. Moreover, torture is notoriously inefficient in trying to extract reliable information. Historically it has been discontinued not just because it presents a moral outrage but also because it does not work.

“Many of us feel a sense of powerlessness to stop the torture as it happens in foreign countries beyond our control – although with the knowledge revolution we cannot recline into the comfort zone of supposed ignorance which enabled Neville Chamberlain, on the brink of war in September 1938 in a radio broadcast, to describe the unfolding tragedy in Czechoslovakia as “a quarrel in a faraway country between people of whom we know nothing.” We all are our brother’s keeper now as terrorism has shown that it is no respecter of boundaries or innocent lives. In the UK we can make a stand by supporting charities like Freedom from Torture and pressurising the Government here to take stronger action abroad. In a very real sense, moreover, we can try to persuade the Government here to show more compassion and understanding for those who come seeking our protection under our international obligations.

“I was in the House of Lords only recently for the launch of a damning report by Women for Refugee Women which describes the experiences of women denied asylum in the UK. The report examined 72 women of whom more than half had experienced violence from soldiers, police or prison guards – 32% had been raped by them. Three quarters of the 67 who had been refused asylum said that they had not been believed – there exists in the UK Border Agency a culture of disbelief. The effect of refusal was destitution, reliance on charities and further sexual violence. One of the women stated “I used to be so full of hope. Even when I came to this country I thought I would survive and make a good life for myself. It wasn’t what happened to me in my home country which broke me. It was what happened to me here. That was what broke my spirit.”

“The continued detention of torture survivors, despite the declared contrary policy by the UK Border Agency, remains a scandal. It is a double torture.

“The UN Special Rapporteur on Iran is visiting our London Centre shortly when I shall meet with him. Iranians represent numerically the largest group of torture survivors who are referred to us at Freedom from Torture and, sadly, so many of the males have been sexually abused as well as suffering other forms of torture.

“On 4 December 2000 the United Nations General Assembly decided that, from 2001, 20 June would be celebrated as World Refugee Day. In its resolution 55/76 the General Assembly noted that 2001 marked the 50th anniversary of the 1951 Convention relating to the Status of Refugees. The Campaign to Free Political Prisoners in Iran (CFPPI) have designated the same day, 20 June, as the International day in support of political prisoners in Iran. It falls within Refugee Week and I urge as many of you as can attend to go to Coin Street on the South Bank and participate in some of the many activities.

The Campaign recently issued the following statement: “For the last thirty three years, the Islamic Regime in Iran has robbed Iranian citizens of their most basic human rights in order to stay in power. The slightest criticism of the government is met with immediate arrest, unspeakable torture and even execution. Tens of thousands of men and women including juveniles as young as 12, were tortured and executed in the 1980s during the mass executions of political prisoners, which was the topic of a 145 page document by the prominent UN jurist; Mr. Geoffrey Robertson. Not only have these executions continued to this day, they have dramatically increased since an uprising in 2009. There is a systematic campaign underway by the Iranian regime to severely crumble civil society by targeting journalists, lawyers, human rights activists, women’s rights advocates, labor activists, religious minorities, homosexuals, and student protestors. In addition, authorities have restricted access to information by blocking websites, impairing internet, and jamming foreign satellite broadcasts. The regime has shown that it will stop at absolutely nothing in order to ensure staying in power. There are thousands upon thousands of well documented cases by various human rights organizations regarding the gross human rights violations of political dissidents in Iran. The UN appointed Special Rapporteur to Iran, Mr. Ahmed Shaheed, presented a report on the worsening situation in Iran as recently as March 2012, yet authorities have so far refused to allow him access to the country.”

Does the world, do we, have to tolerate this terrible situation? Torture is contrary to international law and its practice or complicity in it is a criminal offence in most civilised countries. We must be vigilant to ensure that some states do not abrogate their responsibilities by seeking to re-designate torture as something else, such as “enhanced interrogation techniques” as in the USA. As I have mentioned before, torture is torture.

Many of the instruments are in place for the removal of this scourge. The Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (United Nations Convention against Torture) is an international human rights instrument that aims to prevent torture around the world and requires states to take effective measures to prevent torture within their borders, and forbids states to transport people to any country where there is reason to believe they will be tortured. The text of the Convention was adopted by the United Nations General Assembly on 10 December 1984] and, following ratification by the 20th state party, it came into force on 26 June 1987. 26 June is now recognised as the International Day in Support of Torture Victims, in honour of the Convention.

Although, unlike the European Convention on Human Rights, the Torture Convention does not have a court to adjudicate on any findings of torture its associated Committee against Torture is composed of ten independent experts who are persons of high moral character and recognized competence in the field of human rights and monitors implementation of the Convention by State parties, all of which are obliged under the Convention to submit regular reports to the CAT on how rights are being implemented.

The only real ingredient that is lacking is political will of leaders and politicians around the world to concentrate on eradicating torture. There is and will be opposition. We should not forget that just over two hundred years ago there were vested interests in and considerable opposition to the abolition of slavery – yet perseverance led to its abolition and, perhaps more importantly, to its universal condemnation. We are not yet there with torture but if everyone here makes a pledge to raise the issue with their representatives and at every available opportunity that will be a start and with others doing the same we shall get there and remove this terrible stain on humanity.

END

———-

پیامهای تعدادی از فعالین سازمان جوانان کمونیست بمناسبت 20 ژوئن و در حمایت از زندانیان سیاسی در ایران

بهنام آزاد-

من صدای یک زندانی سیاسی هستم. من صدای خانواده نگران یک انسان در بند دیکتاتوری مذهبی در ایران هستم. صدای عزیزی که سلامتی جسمی و یا روانی اش در خطر است. صدای خانواده های سرگردان، در راه بین بیمارستان و زندان، دادگستری و اداره اطلاعات، صدای انسانی که در انتظار اعدام است.

20 ژوئن سالگرد حذف فیزیکی آزاد اندیشان است، سالگرد تولد شوم » خاوران «. 20 ژوئن سالگرد به قتل رساندن «ندا» و نداهای عزیز ما از خرداد60 تا همین امسال است.

حکومت جنایتکار جمهوری اسلامی پایه های نظامش را روی خاورانها ساخته است و امروز بعد از گذشت 33 سال از طرفی زندانیان سیاسی در زندانها ی حکومت با بدترین وضعیت هستند و از طرف دیگر، خانواده های آنها در بیرون از زندان با نگرانی و اضطراب، و با وجود فشار از طرف رژیم استبدادی اسلامی همچنان در حال ادامه مبارزه هستند. خانواده های فعالین کارگری در بند، علاوه بر نگرانی های مذکور زیر فشار های اقتصادی استخوان خورد می کنند. حکومت با انواع سانسور و فشار مانع از رسیدن صدای این عزیزان به گوش مردم جهان شده است.

عزیزان بیائید در 20 ژوئن در سراسر دنیا، دست در دست هم صدای همه زندانیان سیاسی باشیم و خواسته های آنها را  بر سر جمهوری اسلامی و تمامی حامیانش فریاد بزنیم. ما خواهان آزادی فوری و بی قید وشرط همه زندانیان سیاسی هستیم واین روز را باید برای جمهوری اسلامی تبدیل به کابوس کنیم.

ریحانه گلی-

به 20 ژوئن نزدیک می شویم. روزی که مختص حمایت از زندانیان سیاسی است. کسانی که برای تحقق خواسته های خود و همه انسانها مبارزه کرده اند و فریاد آزادیخواهی سر داده اند. تمام جواب خواسته های آن ها از طرف جمهوری اسلامی یک کلام بوده، زندان.

زندانیان سیاسی در ایران زیر بدترین شکنجه های جسمی و روانی هستند و جمهوری اسلامی با شکنجه دادن این عزیزان سعی در آن دارند که رعب و وحشت در جامعه ایجاد کند و فعالین سیاسی را به زانو درآورد ولی هر بار شکست بدتری از دفعه قبل می خورد. بعضی از عزیزان حاضر در زندان به نشانه اعتراض به وضع موجود و نداشتن حق مرخصی و ملاقات و حتی معاینات پزشکی اجبارا دست به اعتصاب غذا زده اند و اعلام کرده اند تا زمانی که این خواسته ها برآورده نشود دست از اعتصاب بر نخواهند داشت. حال ما باید  که در روز 20 ژوئن صدای این عزیزان در سرتاسر جهان باشیم و به جهانیان نشان دهیم که این عزیزان درون زندانهای حکومت اسلامی با چه وضعیت بدی روبرو هستند.

به امید آزادی تمام عزیزان. وعده تمام انسان های آزادیخوان روز 20 ژوئن در سرتاسر جهان.

___________________________________________________

فراخوان بیستم ژوئن ٢٠١٢، سى و یكم خرداد ١٣٩١ روز جهانى در حمایت از زندانیان سیاسی در ایران – جمیس ادا تولکی ترگوز

مردم شریف و آزادیخواه گوتنبرگ

جهانیان باید بدانند که حکومت اسلامی با جنایت و کشتار پابرجاست! باید بدانند که جمهوری اسلامی با چوبه دار و کشتار و شکنجه و زندان متولد شده است و با خونریزی ادامه حیات میدهد! باید با خبر شوند که این حکومت از وحشت انقلاب و خیزش و قیام مردم دست به هر جنایتی میزند تا ساعتی بر عمر کثیف خود بیفزاید! این حکومتی درنده است که در پرونده فردی و جمعی حاکمینش صدها فقره قتل عمد موجود است.

جهانیان باید زجرنامه هزاران زندانی سیاسی را در طی عمر پرنکبت جمهوری اسلامی بشنوند و از حقایق هولناک این حکومت آدمکش با خبر شوند. این صدای رسای ماست که جهانیان را٬ میلیونها انسان شریف و نوعدوست را درکنار ما قرار میدهد تا امر دفاع فوری و اضطراری از هزاران زنذانی سیاسی و صدها عزیزی که هر آن چوبه دار زندگیشان را تهدید میکند را میسر کند. یورش و گروگان گیری دایمی از میان مخالفان سیاسی٬ رفتار وحشیانه با زندانیان سیاسی٬  اخبار هولناک اعدامهای دستجمعی٬ کسب و کار هر روزه این حکومت است  .

بیستم ژوئن فقط یکروز نیست! یک کمپین وسیع برای سازمان دادن جنبشی اعتراضی  است که میخواهد جهان متمدن را برای پشتیبانی از خواست آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی در ایران بسیج کند! واکنشی بین المللی نسبت به خطرات جدی که جان عزیزان ما را در زندانهای جمهوری اسلامی تهدید می کند٬ ایجاد نماید. بیستم ژوئن درعین حال سمبل اتحاد و عهد و پیمان ما برای آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی و پایین کشیدن چوبه های دار است.

مبارزات زندانیان سیاسی در سیاهچالهای مخوف اوین و رجایی شهر و همه زندانهای بیشمار جمهوری اسلامی حماسه ای عظیم است. این مبارزات شورانگیز لایق بزرگترین حمایت ها و پشتیبانی های بین المللی است! هزاران زندانی سیاسی و خانواده های مضطرب و نگرانشان چشمشان به اقدامات بین المللی ماست  .

زمان: چهارشنبه بیستم ژوئن ساعت ۱۷

مکان: مرکز شهر گوتنبرگ  Brunnsparken

—————————————————————————————
فراخوان تشکل ( هواداران ) آقای بروجردی برای بزرگداشت بیست ژوئن روز حمایت سراسری از زندانیان سیاسی

سی  و سه سال است گردانندگان نظام ولایت فقیه ثروت های عظیم این سرزمین غنی را  صرف توسعه طلبی های نظامی و سیاسی می نمایند. آنها نه تنها حاضر به تغییر رفتار خشونت آمیز و استبدادی خویش نیستند، بلکه تمامی راهکارهای مسالمت آمیز برای هرگونه اصلاحات در حکومت و تغییر را مسدود کرده اند.

سی و سه سال است که رژیم ولایت فقیه بسیاری از هم وطنان ما را از هر دسته، گروه و عقیده ای تحت عنوان زندانیان عقیدتی و سیاسی در مرکز خشونت و قساوت استبداد به ظاهر مذهبی دربند کرده و در کوره های آدم سوزی مراکز اطلاعاتی ، امنیتی و نظامی همچنان از فرزندان این مرز و بوم، قربانی می گیرد.

زندانيان عقيدتي و سياسي در ايران به دلايلي از قبيل اعتراض به نقض گسترده حقوق بشر و دفاع از صلح، ‌آزادي و دمكراسي، بازداشت شده، و سپس در دادگاه هاي فرمايشي بر پايه كيفرخواست هاي ناعادلانه و بدون حضور وكلاي آزاد و خبرنگاران مستقل محاكمه و بعضا اعدام شده یا در انتظار اعدام به سرمی برند.

 مقاومت ملت ما به مرور زمان به جهانیان نشان داد که حساب مردم و حکومت  از هم جداست.  اکنون صدای اعتراض سراسری مردم، سرکوب های بی رحمانه معترضین در خیابان ها و صدای شیون و ناله ملتی که به فقر و فلاکت کشیده شده اند، به گوش جهانیان رسیده است. اما در این راستا نقش و سهم زندانیان عقیدتی سیاسی بسیار ستودنی است آنان که با شجاعت و شهامت و فداکاری شگفت اوری همچنان از داخل زندان و زیر سخت ترین شکنجه ها و تهدیدها به مبارزه خود ادامه دادند و هرگز تن به سازش و تسلیم ندادند. در اثر این شرایط سخت و بی رحمانه وضعیت این زندانیان از نظر جسمی و روحی بسیار اسفناک است .این در حالیست که رژیم از همه راههای تبلیغاتی خود برای ترور شخصیت آنان استفاده میکند و همه توان خود را برای تحت فشار گذاشتن این زندانیان و خانواده ستمدیده آنان به کار میبرد، ناظرین حقوق بشر و گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد اجازه ورود به ایران را ندارند و هیئت حاکمه زورگو اهمیتی  برای گزارش ها و بیانیه های متعدد منتشر شده از سوی سازمان های بین المللی مدافع حقوق بشر قائل نیست و متاسفانه هراز گاهی شاهد مرگ تاسف انگیز یکی از این عزیزان هستیم بدون اینکه کسی پاسخگو باشد. این همه مصداق بارز جنایت علیه بشریت در زندانهاست.

آخرین خبر شنیده شده مربوط به مرگ خاموش آقای مهدى زاليه است در روز ١٤ خرداد ١٣٩١ پس از بيست سال زندانی کشیدن جانش را از دست داد. و هموطنانی دیگر از جمله منصور رادپور، ناصر خانی زاده، امیر حسین حشمت ساران ، هدی صابر، امیدرضا میرصیافی و…. .

و اینک تعداد زیادی از زندانیانی که در شرایط جسمی بسیار بد درزندان بدون امکانات درمانی به سر میبرند: نرگس محمدی، حسین رونقی ملکی، محمد صدیق کبودوند، عیسی سحرخیز، حشمت الله طبرزدی،

سید حسین کاظمینی بروجردی و عبدالفتاح سلطانی و…. بسیاری دیگر که در این لیست گنجانده نشده اند اما در شرایط جسمی ناگوار به سر میبرند و ما هواداران آقای کاظمینی بروجردی از تمامى آزاديخواهان و عدالت طلبان در سراسر دنیا، دعوت ميكنيم تا در بيستم ژوئن 2012 برابر با سي و يكم خرداد 1391 با اعتراض وسيع وگسترده خویش به جنایات رژيم ولایت فقیه  نسبت به قتل زندانيان سياسى، محاکمات مخفی و اعمال شکنجه های روحی و جسمی ازمراجع قضایی و سیاسی بین المللی برای به اجرا در آوردن کارزاری جهانی در احقاق حق توده های مردم عدالت خواه و مدافع حقوق انسانی، ایران اعم از کارگر، نویسنده، شاعر، حقوقدان، روزنامه نگار، فعال سیاسی، هنرمند، دانشجو و…  و جان باخته گان در بند،  درخواست دادخواهی  نموده و از دولت ها و مقامات بين المللى می خواهیم  تا با بهره گیری از ظرفیت های دیپلماتیک خویش، به داد ملّتی برسند که سی و سه سال قبل، به نام خداوند آنها را فریب دادند و تخت و تاج را با اسلام سیاسی، معاوضه کردند حمایت بین المللی از حرکت و مبارزات مردم ایران در دستیابی به حق حاکمیت خویش می تواند در دفع بحران های منطقه و جهان بسیار موثر باشد.

هواداران آقای کاظمینی بروجردی

ژوئن  2012

براى اطلاعات در رابطه با روز جهانى در حمايت از زندانيان سياسي لطفا به وبلاگ  زير مراجعه نماييد
https://20juneiran.wordpress.com

—————————————————————————————
منوچهر ماسوری
حمایت از ۲۰ جون روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی ایران

زندانیان سیاسی باید بیدرنگ آزاد گردند
جمهوری اسلامی حکومت وحشت و خفقان، حکومتی که با سرکوب انقلاب آزادیخواهانه و برابری طلبانه مردم ایران، پا گرفت. حکومت زندانیان بیشمار سیاسی است. این حکومت قتل عام زندانیان سیاسی است. این حکومت شکنجه  و آزار زندانیان سیاسی است. از آغاز به قدرت رسیدن جمهوری ضد بشر اسلامی، زندانهای این رژیم پر بوده از زندانیانی که به خاطر عقاید سیاسی خود بازداشت شده و در بیدادگاه های حکومت به زندان محکوم شده اند. بخشی از این زندانیان حتی به این بیدادگاه ها راه نیافتند و بی خبر سر به نیست شدند.
هم اکنون جان زندانیان بسیاری در زندانهای اوین و گوهر دشت در  خطر است. جمهوری اسلامی با در پیش گرفتن روش فاشیستی و ضد انسانی از مداوی زندانیان سیاسی سرباز می زند. حکومت حتی داروهایی که خانواده زندانیان سیاسی تهیه می کنند به زندانی نمی دهند. بهداشت غیر قابل تحمل در سلولها، حمام و دستشویی ها، زندانیان را به انواع مریضی دچار می کند. مرگ تدریجی زندانیانی که حکم اعدام نگرفته اند هدف جمهوری اسلامی است. زندانیان سیاسی بسیاری تا به در زندان در گذشته اند.
تنها در زندان گوهر دشت تا به حال هشت زندانی سیاسی از جمله منصور رادپور در گذشته اند. مسلم این زندانیان سیاسی زیر شدیدترین شکنجه و فشار بوده اند و قاتل مستقیم آنها جمهوری اسلامی است. هم اکنون تعداد بسیاری دیگر در همین زندان مریض و وضعیت بحرانی دارند. خانواده های این زندانیان نگرانند که جمهوری اسلامی عزیزان آنها راه به مرگ طبیعی بکشد.
مردم جهان در کنار مردم ایران روز بیست جون صدای اعتراض خود را علیه جمهوری اسلامی بلند خواهند کرد و خواستار آزادی کلیه زندانیان سیاسی خواهند شد.باید از بیست جون روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی ایران، بیدریغ حمایت کرد. سال گذشته در چنین روزی صدها انسان شریف در اقصی نقاط جهان به خیابان آمدند تا تنفر خود را از خفقان مستقر در ایران به نمایش بگذارند. امسال باید با تمام قوا به خیابان آمد و مردم دنیا را به اعتراض به جنایتی که جمهوری اسلامی در حق زندانیان سیاسی روا می دارد، واداشت. منافع حکومت های اروپایی نمی گذارد که این حکومت ها براساس شعارشان، یعنی اعتراض به نقض حقوق بشر در کشورهای دیگر، عمل کنند. باید این موضوع را به مردم اروپا توضیح داد و از مردم خواست که حکومت های خود را مورد بازخواست قرار دهند.
فراخوان خانواده های زندانیان سیاسی و خانواده های اعدامیان سیاسی به همه سازمانها و احزاب، گروه ها و جریانات سیاسی، ایرانیان خارج کشور و مردم این است که به روز اعتراض به سرکوب سیاسی درایران، به روز حمایت و پشیبانی از زندانیان سیاسی ایران بپیوندید. روز بیست جون ۲۰۱۲ باید روز حمایت های گسترده در سراسر جهان از زندانیان سیاسی ایران باشد. شعار و خواست ما، آزادی کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی است.
—————————————————————————————–
Rest of translation for SarvarCall by Mina Ahedi in support of June 20th

The Islamic Republic in Iran demands that the world forget the hundreds of thousands of political prisoners who are being barbarically tortured and executed. Prison officials do not allow the prisoners to contact anyone from the outside world, in particular International human rights groups or activists. Numerous prisoners have been sentenced to death for simply trying to contact someone outside prison. Why does the Islamic Regime not allow access to these prisoners? Why are they silenced so brutally? That is why we need to have every one of their voices heard on June 20th.

June 20th is the day to have the voices of the political prisoners in Iran heard worldwide. On this day, we shall stand up for these prisoners. We shall voice our disgust for the Fascist Islamic Regime of Iran. On this day, we call on you to join us across the globe to fight for the freedom of these innocent political prisoners.

June has become the bloodiest month during the Islamic Regime’s reign of terror. In this month, the Islamic Republic stole Iran’s revolution; for which the people had arduously fought to overthrow the Pahlavi dictatorship. In order to take over the revolution fully and declare power, the regime viciously attacked the young revolutionaries, hunted all those who opposed it on the streets, and created terror amongst the citizens. In this period Iran began to bleed due to mass arrests, tortures and executions. Thousands upon thousands of children lost their parents by the firing squads. Thousands of parents lost their children by the hangman’s noose. Families never had a chance to even say goodbye and no one saw the bodies of their loved again. This was and is Iran’s Holocaust. June 20th is the anniversary of the devastation of the people of Iran.

Presently in Iran, the slightest criticism of the government and its leaders is met with arrest, unbearable torture and execution under the Islamic Regime. These prisoners are arrested for standing up for their rights and the rights of others. They are tortured for simply saying “NO” to the dictatorship of the regime. They are women’s rights advocates, union seeking trade workers, lawyers defending prisoners, human rights activists, writers, artists, and young students. Iran’s prisons are overcrowded with prisoners who are being tortured as these lines are being written. We would like to ask everyone, everywhere in the world to hear their screams and to help free them from tyranny.

Since Iran executes one political prisoner every three hours, it is most important that protests be held across the globe to strongly condemn these executions and to speak out against this lawless and criminal regime. We must scream our objection to this murderous regime and we must object to its very existence. We must support these prisoners and their dear families who suffer with them. We must speak for these dear victims and hold those responsible for such crimes against humanity accountable.

Support June 20th; The International Day in Support of Political Prisoners in Iran.
Mina Ahadi

————————————————————————————–

فراخوان مينا احدي براي شرکت در برنامه هاي بيست  ژوئن

جمهوري اسلامي ايران٬ ميخواهد زندانيان سياسي فراموش شوند٬ ارتباطي  با دنياي خارج نداشته باشند و توجهي را دنيا بخود جلب نکنند. بي دليل نيست که  ارتباط اين زندانيان با رسانه هاي بين المللي و يا نهادهاي مدافع حقوق انساني با  اشد مجازات مواجه ميشود. هم اکنون تعدادي از زندانيان سياسي و يا محکومين به اعدام  که با خارج از زندان تماس گرفته اند٬  در سلولهاي انفرادي بسر ميبرند٬ چرا که حکومت اسلامي ارتباط اينها با دنياي خارج را  بر نمي تابد. پس در اين روزها بويژه انعکاس صداي زندانيان سياسي بسيار
مهم  است!

بيست ژوئن برابر با ٣۱ خرداد ٬ روز رساندن صداي هزاران زنداني  سياسي به گوش جهانيان٬ روز اعلام همبستگي با زندانيان سياسي و روز ابراز نفرت و  انزجار از يک حکومت فاشيست اسلامي است. در مجموعه برنامه هاي  اين روز که به فراخوان کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی٬ است ٬ شرکت

کنيد خرداد٬  ماه خونيني  در ايران در دوره حکومت سياه اسلامي است.  در خرداد ماه ۱٣۶۰ حکومت اسلامي ايران براي  به شکست کشاندن يک انقلاب عظيم عليه ديکتاتوري پهلوي٬ حمله به جوانان انقلابي را  وسعت و شدت داد و موج اعدامهاي گسترده در زندانها آغاز شد. حمله به فعالين سياسي٬  دستگيريهاي گسترده٬ شکار ,جوانان در خيابانها و فضاي ارعاب و وحشت شاخص اين روزها  در ايران است. چه بسيار خانواده ها که در اين روزها داغدار شدند٬ چه بسيار مادران  وپدراني که حتي پيکر عزيزان خود را نديدند٬ و چه بسيار کودکاني که مادر و پدرانشان  اعدام شدند و هيچگاه نتوانستند٬ از آنها  حتي خداحافظي کنند. هولوکاست اسلامي در  ايران٬ هزاران قرباني گرفت و بيست ژوئن سالگرد چنين روزي است. همين امروز نيز زندانهاي حکومت اسلامي مملو از زندانياني است که به  اين حکومت اسلامي نه گفته و عليه اين حکومت
مبارزه کرده و توسط جنايتکاران دستگير و  شکنجه و اسير شده اند. رهبران کارگري٬ رهبران و فعالين دانشجويی٬ هنرمندان٬ وکلا ٬  زنان و جوانان زيادي در زندانهاي ايران اسير هستند و از همه ما ميخواهند که صداي  اعتراض آنها را در دنيا منعکس کنيم. در اين روزها که هر سه ساعت يکبار يک نفر را اعدام
ميکنند٬ بويژه  مهم است که در سراسر جهان در بيست ژوئن به خيابان رفته و عليه اعدامهاي گسترده و  عليه اين دستگاه جنايت و سرکوب اسلامي اعتراض کنيم.
جمهوري اسلامي ايران٬ ميخواهد زندانيان سياسي فراموش شوند٬ ارتباطي  با دنياي خارج نداشته باشند و توجهي را در دنيا بخود جلب نکنند. بي دليل نيست که  ارتباط اين زندانيان با رسانه هاي بين المللي و يا نهادهاي مدافع حقوق انساني با  اشد مجازات مواجه ميشود. هم اکنون تعدادي از زندانيان سياسي و يا محکومين به اعدام  که با خارج از زندان تماس گرفته اند٬  در سلولهاي انفرادي بسر ميبرند٬ چرا که حکومت اسلامي ارتباط اينها با دنياي خارج را  بر نمي تابد. پس بويژه در اين اوضاع مهم است که ما صداي اين زندانيان باشيم.  بويژه در اين اوضاع مهم است که صداي اين زندانيان سياسي را در دنيا منعکس کنيم.  بويژه امروز مهم است که بيست ژوئن .را گسترده تر و باشکوه تر در همه جا  برگزار کنيم
در اين روز در دنيا فرياد خواهيم زد که زندانيان سياسي بايد فورا  آزاد شوند. فرياد خواهيم زد که سران جمهوري اسلامي به اتهام جنايت عليه بشريت بايد  دستگير و محاکمه شوند . و به خانواده هاي داغدار در ايران که فرزندان و عزيزان آنها  قرباني اين حکومت جنايتکار شده اند٬ اعلام خواهيم کرد که ياد اين عزيزان را گرامي  خواهيم داشت .

وعده ما در همه جا بيست ژوئن٬ روز اعتراض بين المللي عليه حکومت  اسلامي٬ روز دفاع از زندانيان سياسي

مينا احدي
۲ ژوئن ۲۰۱۲

____________________________________________________

نازنین صدیقی

در اعتراض جهاني  ۲۰ ژوئن براي آزادي زندانيان سياسي

بيست ژوئن در پيش  است. روزي که به نام حمايت از زندانيان سياسي نامگذاري شده است. از چندي پيش کمپيني با عنوان صداي زنداني سياسي باشيم در جريان است، کمپين کميته مبارزه براي آزادي زندانيان سياسي. اين کمپين روز ۲۰ ژوئن را در حمايت از زندانيان سياسي نامگذاري کرده است و از همه ايرانيان در داخل و خارج خواسته است که درهر شکل ممکن به اين اعتراض بپيوندند. روز ۲۰ ژوئن روز بسيار مهمي براي زندانيان سياسي در سياهچالهاي جمهوري اسلامي است. بيست ژوئن مصادف است با ۳۰ خرداد سال ۶۰، سالي که يادآور دستگيري و اعدامهاي گسترده فعالين سياسي است. در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ رژيم خون آشام اسلامي براي تسبيت موقعيت ننگينش دست به جنايت بزرگي زد و تا پايان سال ۶۷ هزاران زنداني سياسي را به جوخه اعدام سپردند و در گورهاي بي نام و نشان زير خاک کردند. درواقع در طول تمام ۳۲ سال گذشته فقط با شکنجه و استفاده از مجازات مرگ تونسته به حاکميت سياه خود ادامه دهد.

پس از خيزش انقلابي مردم در خرداد ۱۳۸۸، رژيم  در اوج ضعف و ناتوانيش دوره ديگري از جنايت و آدم کشي خود را شروع کرد و بار ديگر به جان فعالين سياسي و اجتماعي افتاد و هر روزه ما شاهد فرياد خانواده هاي زندانيان سياسي هستيم  تا صداي عزيزان زندانيشان را به همه جهان مخابره کنند، تا همگان در جريان موج دستگيريها و شکنجه و اعدام زندانيان سياسي قرار گيرند. جمهوري اسلامي مانند جانوري زخمي خود را به در و ديوار ميکوبد، زندان ميکند،شکنجه ميکند، تجاوز ميکند و چوبه هاي دار را بر پا ميسازد تا بلکه هر چه بيشتر چنگ و دندان نشان داده و مردم را ساکت نگه دارد. اعدام محمد و عبدالله فتحي نيز از اين دست قضايا بود. اين دو جوان بقدري سريع و عجولانه به چوبه دار سپرده شدند که نه تنها خانواده آنها که تمامي مردمي که شاهد اين جنايت بودند حيرت زده و انگشت به دهان باقي ماندند. برادران فتحي به ظاهر زنداني سياسي نبودند اما پشت پرده اين جنايت دلائل ديگري نهفته است که هنوز کاملا آشکار نشده است. مهوش علاسوندي مادر شجاع اين دو جوان به دليل تهديدات و آزار و اذيت رژيم و از بيم دستگيري از کشور خارج گرديده و هم اکنون در خارج از ايران بسر ميبرد. در همين شماره همبستگي توجه خوانندگان را به مصاحبه اي جلب مي کنم که  مينا احدي با خانم علاسوندي ترتيب داده است.

روز ۲۰ ژوئن بايد  به روز نمايش قدرت ما مردم متمدن و آزاديخواه بر عليه بربريت اعدام و جنايت اسلامي باشد. بايد در اين روز ارتش آزاديخواهان در تمامي شهرها به خيابان آمده و هرچه رساتر صداي زندانيان سياسي را به گوش جهانيان برسانند و دستگاه جنايت و وحشيگري جمهوري اسلامي را هر چه بيشتر افشا و رسوا کنند.

 بايد کوشيد که اين روز هرچه گسترده تر و باشکوهتر و با قدرت برگزار گردد تا ضربه کاريي ديگري بر گرده رژيم وارد سازيم. بايد به جهانيان بگوييم که اين نظام خونخوار بيش از ۳ دهه است که از حربه زندان و اعدام مخالفان خود براي ماندن استفاده ميکند.

من خود بعنوان يکي از قربانيان زندان و تجاوز با تمام وجود از اين کمپين حمايت ميکنم. بعنوان کسي که خود شاهد زنده اي از جنايت جمهوري اسلامي هستم و از جمله شاکيان خصوصي اين نظام در دادگاههاي مردمي ميباشم  همه آزاديخواهان در ايران و در ديگر نقاط جهان را به شرکت گسترده در اعتراضات جهاني براي آزادي زندانيان سياسي در ۲۰ ژوئن فرا مي خوانم.

سرنگون باد رژيم اسلامي

___________________________________________________

سرور کاردار

به نام زندانیان سیاسی ایران و با درودهای گرم به همهٔ شما عزیزان

به عنوان زندانی سیاسی سابق که هفت سال از بهترین دوران زند‌گیم‌ را در سیاهچالهای رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی گذرانده‌ام با شما عزیزان صحبت می‌کنم یعنی‌ از ۲۳ سالگی تا ۳۰ سالگی که به اصطلاح آزاد شدم …

یادم نمیرود که وقتی‌ بعد از ۱۳ ماه برای اولین بار هم بندی‌ام  علی‌ در زندان موفق شد دختر ۳۰ ماهه خود را ملاقات حضوری بکند، دخترش با گریه باباش را هپو خطاب کرد و حاضر نشد بغل باباش بره، چون بچه پدر را نمی‌شناخت، و وحشت کرده بود. رنجی‌ که در چهره علی‌ آنروز دیدم هیچ وقت از خاطرم محو نمی‌شود. رنج مادر بماند کنار… یادم نمیرود بدرقه انسانهایی که همبندیهای خود را در آغوش می‌گرفتند، به جای پدر،مادر، فرزند، همسر تا به پای چوبه‌های دار بروند، از سالهای ۶۰ تا ۶۷ حرف میزنم… و یادم نمیرود و نخواهد رفت رنج غربت و سال‌های دراز جدائی از ایل و تبار، عروسیها و رنج از دست دادن عزیزان در غربت… که هنوز من و تو با هم ولی‌ جدا درگیرش هستیم…

.از پنجرهٔ طبقهٔ دوم بند ۱۵ زندان دریا کنار ارومیه به مدت کوتاهی دیدن نوک سرسبز درختان تبریزی در دوردست‌ها تنها نشانه‌ای  بود از آینده و عشق و الا هر چی‌ بود سیاهی بود و رنج و درد .

.اکنون در اروپا ی سرسبز هم میتوانم آن سیاهی و ظلمت را در ایران رسد کنم. آش همان است و کاسه همان.

شما اگر از نسل ۵۷ هستی‌ که یک یاد آوری تلخ است برای مسولیتی بزرگ و اگر نسل دوم انقلاب ۵۷ هستی‌ و به قولی نسل اینترنتی پس قتل ندا آقا سلطان و تجاوز به بهترین فرزندان این مردم از دختر تا پسر را به یاد داری… من دارم از ۱۳۸۸و به بعد حرف میزنم… و مضطرب ولی‌ امیدوار شما را به عنوان یار دبستانی خطاب قرار میدهم، با من باش تا ما شویم در ۳۰ خرداد ۱۳۹۱ مصادف با ۲۰ ژوئن ۲۰۱۲ روز جهانی‌ دفاع از زندانیا‌ن سیاسی در ایران.

.لینک‌های ضمیمه اشارتی است برای رهروان بیدار و عاشق انسان،  به امید دیدار در خیابان ۲۰ ژوئن یعنی‌ ۳۰خرداد ۱۳۹۱ سال سرنگونی رژیم اگر من و تو ما شویم.

 

———————————————————————————

شاهين مقصودی | May 16, 2012 at 11:02 pm | Reply | Edit

درود حمایت می کنیم از همه زندانیان و بازداشتیان سیاسی اعتقادی مطبوعاتی مدنی کارگری دانشجوئی حقوق جوانان وکودکان و زنان و بشر ایران و ازتمامی کسانی که احکام زندان های تعزیری و تعلیقی و اعدام و یا محرومیت از عضویت درگروه ها و احزاب و فعالیت های رسانه ای و مطبوعاتی و گروهی و مجازی ، برایشان صادر شده است ..تمامی انسان ها و اقشار مختلف مردم دارای حقوق برابر برای زندگی و فعالیت بر اساس قوقناین حقوق بشر دارند و متأسفانه نظام و دولت فعلی حاکم برایران خود را وکیل و وصی تمام ملت وشهروندان می دانند و به خود حق می دهند تا برای نوع و روش و نحوه فعالیت های مردم تصمیم بگیرند و اینکار را در زیر پوشش قوانین خود درآورده به خورد ملت و فعالین عرصه های مختلف می دهند و آنها را از فعالیت های بحق و قانونی خود منع می کنند!
جوانانی همچون آریا آرام نژاد در شرق مازندران هنرمندی شجاع و مبارز که تمامی اهنگ ها و موزیک ها و شعرهایش انسانی است و به زندان تعزیری محکوم گشته و نیز محمدصفرلفوتی از غرب استان مازندران یک جوان روزنامه نگار و فعال سیاسی مطبوعاتی کارگری دانشجوئی جوانان وحقوق بشر است که مقالات وگزارش های انسانی منتشر ومنعکس می نمود و بعد از 35 روز شکنجه سفید در بند انفرادی با وثیقه آزاد شده است و متظر تشکیل دادگاه است .میقم مشایخ وب نگار اصلاحطلب نوشهری که به دوسال حبس تعلیقی محکوم گشته است ووو…. جوانان وفعالین دیگر استان مازندران واقع درشمال ایران… ما جوانان استان مازندران شرق و غرب استان با همه ملت ایران هم صدا ومتحد شده و دراین روز حمایت خود رااعلام میداریم

————————————————————

ژوئن روز جهانی حمايت از زندانيان سياسی، روز اعتراض و تجمعات وسيع

روز ٢٠ ژوئن برابر با ۳۱ خرداد از سوي كميته مبارزه براي آزادي زندانيان سياسي به عنوان روز اعتراض جهانی در حمايت از زندانيان سياسي در ايران اعلام شده است. كمپين براي آزادي كارگران زنداني، از برگزاری اين روز حمايت كرده و همه انسانهاي آزاديخواه را به پيوستن به تظاهراتهاي روز ٢٠ ژوئن فراميخواند. در هرکجا که هسيم با عكس ها و پوسترهاي زندانيان سياسي و كارگران زنداني، رضا شهابي، علي نجاتي، بهنام ابراهيم زاده، رضا شهابي، محمد جراحي، علي اخوان، رسول بداغي، عبدالرضا در اين آكسيونها شركت كنيم و همبستگي خود را با همه كارگران زنداني و زندانيان سياسي اعلام كنيم. در ايران نيز ميتوان با پيوستن به تجمعات خانواده هاي زندانيان سياسي، چسباندن عكس زندانيان سياسي و كارگران زنداني در همه جا، پخش تراكت ، نوشتن شعار زنداني سياسي، كارگر زنداني آزاد بايد گردد، و با ابتكارات مختلف در اعتراض سراسري روز ٢٠ ژوئن شركت كرد. ميتوان به نهادهاي بين المللي نامه نوشت و خواهان آزادي فوري و بدون قيد و شرط تمامي زندانيان سياسي از زندان شد. اكنون كه اجلاس سازمان جهاني كار در راه است، ميتوان به اين اجلاس نامه داد و ضمن اعتراض به شركت هيات جمهوري اسلامي در آن، خواهان آزادي فوري كارگران زنداني شد. خواهان اخراج جمهوري اسلامي اين رژيم سركوب و زندان از سازمان جهاني كار شد.

روز ٢٠ ژوئن را به يك روز مهم اعتراض خود براي آزادي زندانيان سياسي تبديل كنيم.

كمپين براي آزادي كارگران زنداني
زنداني سياسي، كارگر زنداني آزاد بايد گردد
۲۶ اردیبهشت١٣٨٩، ۱۵ مه ٢٠١١

Shahla_daneshfar@yahoo.com
Bahram.Soroush@gmail.com

گفت‌و‌گو‌ها

Trackbacks/Pingbacks

  1. بازتاب: 29 cities have joined 20 June 2012 The International Day in Support of Political Prisoners in Iran | 20 JUNE - ژوئن 20, 2012

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

با كمك مالى خود ما را يارى دهيد

ما را در تویتر دنبال کنید!

خطا: توییتر پاسخ نداد. خواهشمندیم چند دقیقه صبر کنید و این صفحه را بازآوری نمایید.

مدیران وبلاگ

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: